Een hectische en onrustige tijd!

Het lijken wel oorlogstijden

De vorige blog schreef ik in mei, ergens lijkt het alsof het gisteren was maar aan de andere kant lijkt het ook alweer een eeuwigheid geleden. Er is 1 ding wat zeker is: iedereen heeft een hectische en onzekere tijd achter de rug. Er zijn mensen overleden, ziek geworden of heel eenzaam geworden binnen de verpleeghuizen. Veel bewoners vonden het lastig te begrijpen, er zijn uitspraken gedaan als “het lijken wel oorlogstijden”, het leidde tot (soms depressieve) eenzaamheid, het ontzettend missen van familieleden tot simpelweg niet begrijpen dat iedereen binnen moest blijven. 

Machteloosheid

Soms werd er aan mij gevraagd “wat heb ik nu nog?” en wilden sommige bewoners eigenlijk op deze manier gewoon niet meer verder leven. We hebben veel te maken gehad met boze en machteloze bewoners, boze en machteloze familieleden en soms ook boze en machteloze collega’s. We ontvingen tientallen boze telefoontjes van onbegrip van familieleden: “dit is onmenselijk!” 

Liefde en aandacht

Desalniettemin ben ik zo trots op hoe wij het samen doen en hebben gedaan, ook al was het zeker niet makkelijk voor ons. Hoe bloedheet de mondkapjes en schorten ook waren en hoe onzeker het ook voor ons ook was, we bleven toch de bewoners zoveel mogelijk liefdevolle zorg geven en de kwaliteit van zorg bewaren. 

Dit is hoe ik de afgelopen periode in vogelvlucht heb ervaren, hopelijk wordt het met de versoepelingen snel weer zoals het was!

 

Bender met aandacht voor jouw groei!

Wil jij ook ingezet worden op dynamische en uitdagende projecten in de zorg? Dit doen we door jou de aandacht te geven die jij verdient, in de vorm van een interessante baan, persoonlijk contact, opleidingen en een aantrekkelijke beloning. Interesse in wat wij te bieden hebben?

Volg mij ook op mijn blogpagina Zuster Dagmar >>

Werken in de zorg